کرمانشاه در دوره‌های مختلف تاریخی فرازوفرودهای زیادی را ازنظر وضعیت توسعه‌یافتگی تجربه کرده است. این شهر در دوره ساسانیان پایتخت دوم ایران بود و پس‌ازآن نیز در ادواری دارای رونق بوده است، اما پس‌ازآن هیچ‌وقت جایگاه شهرهای بزرگ ایران را به دست نیاورد. این مقاله باهدف تحلیل جامعه‌شناختی چالش‌های توسعه شهر کرمانشاه انجام شده و بر آن است که زمینه‌ها و شرایطی را بررسی کند که تحت آن‌ها کرمانشاه نتوانسته از جایگاهی درخور در سطح کشور برخوردار شود. در این راستا موضوع از دیدگاه نخبگان کرمانشاهی مورد تحلیل قرارگرفته است. روش مطالعه کیفی است و اطلاعات از طریق مصاحبه با 22 اندیشمند کرمانشاهی به دست آمد. تحلیل مقولات حاصل از کدگذاری اطلاعات مشارکت‌کنندگان نشان می‌دهد که شهر یک‌روند به سمت یک شکل گیری یک هویت متناقض شهری را طی کرده است که حاصل یک فرایند تجربه تاریخی در شکل‌گیری یک بی نظمی اجتماعی، افول فرهنگ و رفتار سیاسی و تکوین شکل ناهمگون هویت فرهنگی بوده است. همچنین شرایطی ازجمله مدرنیزاسیون ناهماهنگ، جنگ و ناهماهنگی در برنامه‌های توسعه‌ای کشور و تسلط بخش امنیتی نظام سیاسی ازجمله زمینه‌های شکل‌دهنده به کنش‌های مربوط به وضعیت موجود شهر است و شهروندان عمدتاً در این وضعیت به سه گونه ازجمله کناره‌گیری، بی‌تفاوتی و تخریب، استراتژی‌های کنشی خود را سامان داده‌اند.