این پژوهش به ارزیابی وضعیت مشارکت اجتماع محور در سازمان بهزیستی می‌پردازد. ایده اصلی این است که بهزیستی به عنوان یک نهاد خدماتی و آموزشی، نیازمند استفاده از رویکرد مشارکت اجتماع‌محور است تا بتواند از عهده خدمات و وظایف گسترده خویش برآید. زیرا رویکردهای مشارکتی هم باکیفیت‌تر، هم هدف‌مندتر و هم ارزان‌تر خواهد بود و هم اینکه می‌تواند و بایستی از ظرفیت‌های محلی استفاده بهینه کنند. روش این پژوهش ترکیبی (پیمایش و تحلیل swot) است. جامعه آماری پیمایش کارکنان بهزیستی (به غیر از بخش حراست و مالی) استان کرمانشاه است که به صورت تمام شماری انجام گرفت. در بخش کیفی با 16 نفر از مدیران و کارشناسان استانی مصاحبه به عمل آمد. تجزیه و تحلیل پیمایش از طریق بستۀ آماری spss و در روش کیفی از طریق طبقه‌بندی داده ها انجام گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهند که: میزان مشارکت در تعیین برنامه‌ها و اولویت‌ها و اجرای برنامه‌های مشارکتی در حد متوسط است. دانش مشارکت اجتماع‌محور از متوسط پایین‌تر است. همچنین مهارت و توانایی تولید محتوای مشارکتی از متوسط پایین‌تر است. مهم‌ترین موانع پیاده نشدن رویکرد مشارکت اجتماع‌محور در سازمان عبارتند از: مشارکتی نبودن فرایند تصمیم گیری و اجرای آن، دانش مشارکتیِ اندک، رضایت پایین کارکنان، عدم بازنمایی کافی فعالیت‌های بهزیستی، غفلت از رویکردهای نوین جلب مشارکت، موازی‌کاری درون سازمانی و سازمان‌های حمایت‌گر در سطح استان، عدم پایش برنامه‌های بهزیستی، کمبود بودجه برای استان به دلیل حجم بالای آسیب و تعداد زیاد مددجویان، تعامل بسیار اندک با دانشگاه جهت مبادلۀ دانش و تجربه، توجه اندک به تخصص در تشکیل سمن‌ها.