در دهه‌های اخیر رشد و توسعه اقتصادی از طریق تمرکززدایی در امور، در کانون توجه سیاست‌گذاران، برنامه‌ریزان و پژوهشگران حوز‌ه‌های علوم اقتصادی و اجتماعی قرار دارد. تمرکززدایی با هدف گسترش مردم ­سالاری و مشارکت بیشتر مردم و نهادهای محلی در تصمیم‌ گیری‌‌های عمومی و به تبع آن افزایش بهره ­وری فعالیت‌های بخش عمومی در کشورها اجرا می‌گردد. هسته اصلی و از ابعاد مهم تمرکززدایی، تمرکززدایی مالی است که ابزاری توانمند در کنترل رشد بخش عمومی و بهبود کارایی ارائه خدمات دولتی به شمار می‌رود. با رهیافت فوق هدف این پژوهش مبتنی بر روش تبیینی- تحلیلی، مطالعه مفاهیم و نظریات و بررسی سیاست­های تمرکززدایی به ویژه تمرکززدایی مالی در ایران و تبیین تأثیرات متقابل تمرکززدایی مالی و توسعه اقتصاد منطقه ای است و برای دستیابی به آن، گردآوری داده ها و اطلاعات لازم در حوزه تمرکززدایی به شیوه کتابخانه ای- اسنادی و به استناد منابع موجود اعم از اسناد برنامه های عمرانی و یا توسعه پیش و پس از انقلاب اسلامی، کتاب­ها، مقالات و پژوهش ها، انجام شده ­است. نتایج این بررسی نشان می ­دهد که به رغم روند رو به تزاید تدوین سیاست ­های تمرکززدایی و الزامات قانونی در برنامه های عمرانی یا توسعه کشور بویژه پس از انقلاب، سیاست­ ها و برنامه های تمرکززدایی در راستای توسعه منطقه ای به طور عملی تحقق نیافته و تأثیرگذاری تمرکززدایی مالی بر توسعه منطقه ای اغلب نادیده گرفته شده ­است. از این رو، دستیابی به توسعه منطقه ای از منظر تمرکززدایی نیازمند تحلیل مشترکی از موضوع و اجماع نظری میان برنامه ­ریزان و دولتمردان (ملی و منطقه ای) و فراهم کردن الزامات و پیش­نیازهای تحقق تمرکززدایی با ابعاد خاص فضایی و منطقه ای می باشد.