یکی از آسیب‌های اجتماعی که هم می‌تواند علت برخی آسیب‌ها و هم معلول آنها به شمار آید پدیدۀ کودک‌آزاری است. این پدیده که برخی از پژوهشگران گاه از آن تحت عنوان "بهمن در حال سقوط" یاد کرده‌اند به طور خزنده و بیشتر ناپیدا، می‌تواند بنیان‌های اجتماعی را سست کرده و زمینه‌ی آسیب‌های فراوانی را فراهم آورد. این پژوهش با هدف واکاوی علت‌های وقوع کودک‌آزاری در استان کرمانشاه و با استفاده از شیوه کیفی انجام شد. جامعه آماری پژوهش ‌شامل تمامی کودکان آزاردیده و کارشناسان مداخله‌گر در پدیده‌ی کودک‌آزاری استان کرمانشاه در سال 1400 بود. روش نمونه‌گیری، هدفمند با معیار اشباع نظری بود. در این پژوهش با 10 نفر از کودکان آزاردیده یا خانواده‌ی آنان و تعداد 16 نفر از کارشناسان فعال در حوزه‌ی کودک‌آزاری مصاحبه نیمه‌ساختاریافته انجام شد. داده‌ها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی مورد تحلیل و بررسی قرار گرفت و چندین بار مقوله‌بندی و کدگذاری انجام شد. براساس یافته‌های پژوهش، شایع‌ترین علل کودک‌آزاری در چهار حوزه جسمانی، روان شناختی، خانوادگی و اجتماعی دسته‌بندی شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد که پدیده‌ی کودک‌آزاری در جامعه ما رو به افزایش است و علت‌های بسیاری زمینه‌ساز کودک آزاری می‌باشند. برای کاهش پدیده کودک‌آزاری، جامعه نیازمند برنامه‌ریزی همه جانبه و هماهنگ از طرف دولت برای تغییرات مناسب در ساختارهای خانوادگی، فرهنگی-اجتماعی، قانونی و اداری می‌باشد.